Aswan to Wadi Halfa To Khartoum

Hi again,

Well I can say that I'm a few stories richer once again. I'm writing this at the blue nile sailing club in Khartoum where we've pitched our tent for the next two days.

After organizing all the paper work in Aswan it was time to get the car on the barge on Monday morning. We thought that this would take an hour or two but we were mistaken. Not the first time and surely not the last! We arrived at the port at 9:30 am and quickly got the car and ourselves through customs being helped by the local fixer Mohammed. Then we waited and waited and you guessed it waited and finally at 4 pm we could drive the car on our barge. At this point we thought that the barge would be traveling with us to Sudan but I'll get back to that later.

After loading the car it was time for us to go on board. If you look at the pictures you can see that this was no easy task. The boat had over 580 passengers and normally only carried 250! 300 Lybian refugees were coming along as well! After pushing and shoving we finally made it on board and preceeded to our second class airline Seats. I'm not sure what airline they were refering to as wooden benches have never been used on aeroplanes! Needless to say all the benches were taken up either by people sleeping on them or filled with every imaginable item ie. Blenders, tv's, speakers, blankets etc.

So we decided that we would have to find another place to sit out our voyage. We eventually found a quiet place and that happened to be one of the lifeboats. We figured that this was probably also the safest! Unfortunately every hour or so someone demanded that we get out. I decided to go and ask the 'cabin manager'if a first class cabin was still available as this would at least get us some privacy and hopefully some sleep.

Luck was on our side and he had two beds in two seperate cabins. I then persuaded one of the 'tenants'with the help of some $$ to move and Maurice and I had our very own first class cabin. Not exactly the QE2 I might add... I must tell you as well that this was probably the filthiest place that I have ever stayed in overnight. But Judge for yourself.

After our cruise down the nile. Ha Ha. We arrived in Sudan in Wadi Halfa, a small border town. We were marched into customs and our new 'fixer'led us through the paperwork. We enquired when our car was arriving and were now told a day later. The barge would not be getting any speeding tickets! Ok well off to a hotel then. Wadi Halfa has seven hotels and all are the same price, 7 Sudanese pounds pp. That is equivelent to about 2euros. Nice and cheap we thought. The reason was that all the hotels have mud brick rooms with sand floors, long drop toilets and literally Bucket showers. I don't think there is a star clissification for this type of acomodation.

But we made the best of it and survived the night. The next day we went off exploring at 8 am and were back by 8:30am having seen all the sights. The next hours were passed drinking the local tea and coffee as alcahol is a big nono in sudan. At 4 in the afternoon our fixer arrived and told us that the barge would only be arriving a day later! Just what we wanted to hear, another day in paradise. NOT.

We did however move hotels and our new hotel had tiles instead of sand floors but the rest was pretty much the same.

The next morning we went to the port and waited for our barge witch we saw comming down the nile. After a 2 hour wait we were allowed to drive our car off. We had survived the dreaded Egypt-Sudan crossing!

As quickly as possible we headed off towards Khartoum. We decided on the shortcut which took us straight through the nubian desert. Our only guide being a disused train track. Our road was the desert and... after 250 km's we decided to pitch camp. This would be the very first time that we would be using our rooftop tent on our landrover. We chose a little rock outcrop to be our camp.

After opening the tent we made one of the meals that we had with us from Holland. Swiss cheese fondue in the desert!! Superb! We had a view to kill for and later on the only sound was the wind and when you looked up the entire sky was lit up by stars. I slept very well and at sunrise we stood up and continued on our desert road. Eventually we hit some civilization and we drove on down to our next stop the Pyramids of Meroe just out of Khartoum. Here we also pitched out tent in the desert, only this time we were not behind a hill and the whole evening we had the wind howling through our tent. A good lesson for the next time.

In the morning we went and took a look at the piramids and were not dissapointed. Extremely old but well preserved and of course plenty of pictures to take home. After this we headed to Khartoum and our next camp, the blue nile sailing club. We arrived and the first people I spoke to were two Dutch couples also doiung the same trip but they started in Cape town. And as the World is a very small place one of the ladies happened to recognise me? She was a flight attendent who worked for KLM cityhopper six monthes ago!

We pitched tent and went for a swim in the Blue nile. While we were at the waterfront we started talking to two guys sitting in a speedboat. They offered to take us out for a trip down the nile and to see where the blue and white niles come together.

A few hours ago we were in the desert and now we were heading down the nile in a speedboat... Things do change quickly!

We had some dinner and have been talking to our neighbours who have given us lots of usefull tips for the way down to Cape town.

Tomorrow we'll be going into Khartoum to organise some paperwork at the Embassy for our border crossing into Ethiopia.

We've made it to sudan in record time and now we can really start to take it easy, from now on we'll be on African time.

aswan-sudan

Aswan-Sudan

Genietend van een colaatje zit ik aan de Nijl in Khartoum. Ik heb even tijd vrij gemaakt voor een kleine updaten. Want het kost eigenlijk best wat tijd om de site up-to-date te houden: Stroom voor de computer, foto’s op de computer zetten, daarna, uitliezen en verkleinen, vervolgens nog een goede verbinding vinden en hopen dat ie blijft, anders kan je weer helemaal opnieuw beginnen met uploaden (is al te vaak gebeurt verdorie…) En natuurlijk het verhaal op papier zetten.

Het is weer even graven in het geheugen om alles weer bij elkaar te krijgen omdat we in een paar dagen zoveel meemaken. Volgens mij moet ik beginnen met de boottrip naar Wadi Halfa vanuit Aswan.

In de morgen van maandag 28 februari zijn we uit ons hotel weggegaan. Op naar een of ander politiebureau waar we Youseff hebben opgepikt, hij zou ons gedurende het traject begeleiden. Daarna door na de haven. Hier moesten we onze auto inklaren en zelf ook onze stempels voor ons paspoort regelen. Dit ging relatief snel. We hadden dan ook goede hoop. Daarna moesten we wachten (dit was vanaf ongeveer 1000u.) en wachten en wachten… Na veel gezeur zijn we om een uur of vier aan boord gegaan. Dit was nog niet makkelijk: Heel veel mensen (later bleek 580) moesten met al hun belangrijke onmisbare spullen: tv’s, koelkast, multifunctionele citroenpersen, pannen,enz,enz aan boord. Na veel duwen en trekken waren we aan boord. We hadden 2^de klas tickets. Daar moesten we even aan wennen: dit betekent een houten bankje delen met nog vier andere mensen en hun spullen natuurlijk. Het was echt een grote chaos. Wij hebben eerst in de reddingssloep gezeten omdat het daar het meest rustig was haha. Wij besloten alsnog om te proberen een eerste klas hut te bemachtigen. Toen de boot ging varen is het met veel moeite toch nog gelukt. We hadden twee bedjes en op zich was dat al heel wat.

In de avond kregen we een maaltijd die ok was. Na een relatief goede nachtrust was het toch langzamerhand eens de tijd om naar het toilet te gaan. Nou dat is dus een veel te chique woord voor deze plek. Het was echt super super ranzig. Voor je er kwam moest je eerst door een plas van poep, plas, en water. En dat op onze sandalen! Maar uiteindelijk ook overleeft. Om 1200u kwamen we bij de haven van Wadi Halfa aan. Mooi, nu alleen nog even wachten op onze auto. We kregen, nadat we zelf het land binnen waren gekomen na de nodige formaliteiten, al gauw te horen dat ie vandaag nog niet binnen zou komen. Dat betekent eerst maar eens inchecken in ons hotel. Dit heeft de ‘fixer’ in Wadi voor ons geregeld. We komen bij onze kamer en het is echt niet meer dan een kamer met 2 bedden. Zelfs de vloer was nog van zand. Toch blij dat we er waren. s’Avonds in het stadje gegeten, dat was op zich best goed maar er is helemaal niets te beleven dus we willen zo snel mogelijk weg hier.

De volgende dag zou de boot misschien komen. Nou wij hadden ondertussen wel zin in onze ‘superdeluxe’ Defender ;0) Maar nee hoor hij kwam pas nog een dag later. Het enige wat wij konden doen was wachten en thee drinken. Want in Sudan hebben ze dus een echte thee cultuur, best wel lekker en relaxed. Gelukkig hadden wij nog wel onze toiletspullen en matje en slaapzak meegenomen. Het wassen ging zo: er stond een grote tank met water waar je wat uit kon scheppen en over je heen gooien. Snel een beetje zepen en nog een emmertje over je heen. Nu afdrogen en klaar is kees. Poepen en plassen in een gat, ach wat heb je nodig? Het stinkt allen als een malle!

De volgende dag kwam de auto en we waren blij! Nu snel op weg. We besloten de binnendoor weg te nemen: Dwars door 350km woestijn. Eenmaal onderweg waren we vrij! Na een paar km begon de woestijn al en snel moesten we de banden wat leeg laten lopen om meer grip te krijgen. Met een gangetje van tussen de 50 en 80km per uur schoten we lekker op. Om 5 uur besloten we (voor het eerst!!!!) te gaan kamperen. Echt in het midden van de woestijn en de eerste stad of dorp was wel 200km ver weg. Na een heerlijke kaasfondue maaltijd gingen we kijken naar een hele mooie sterrenhemel. Zo duidelijk en zo mooi hebben we het nog nooit gezien. Daarna gingen we heerlijk slapen. Het waait trouwens wel redelijk in de woestijn dus alles moet goed vast en beschermd worden tegen opwaaiend zand. De volgende morgen door naar de piramides van Meroe. Eerst de rest van de woestijn even wegtikken. Het rijden vergt wel concentratie en energie maar het is verder goed te doen. Er is niet echt een weg dus je zoekt zelf maar een beetje de beste route uit. Bij zonsondergang kwamen we aan bij de Piramides, dat was echt een mooi gezicht. Weer de tent opzetten en gebruik maken van de douche waar ik Lance nog wel een beetje om heb uitgelachen maar die nu toch wel heel erg lekker was moet ik zeggen ;0)!

De volgende morgen naar de piramides. Een knap stukje werk maar vergeleken met die van Cheops toch een beetje jammer. Want die zijn ouder en groter. Wat wel bijzonder was is dat er verder helemaal niemand, echt niemand was. Dus wij met ons tweeen lekker een beetje rondklooien daar.

Nu zijn we door gegaan naar Khartoum. De auto zat onder het stof, wij zaten onder het stof en alles wat we bij ons hadden zat ook onder het stof. Dus nadat we de banden hadden opgepompt hebben we ook de auto maar een beetje afgespoten. Onderweg veranderd het landschap al wel een beetje en dat vind ik ook een bijzonder aspect van deze reis. Om juist die overgangsfases mee te maken van het landschap. Terwijl je er normaal zo overheen vliegt. En ik moet dan ook vaak aan mijn lessen aardrijkskunde denken haha wie had dat gedacht?!

Aangekomen in Khartoum zijn we naar de Blue Nile Sailingclub gegaan. Bekend onder overland reizigers en backpackers. Het bleek al snel dat we een relaxed plekje konden krijgen naast, jawel, 4 Nederlanders. En, jawel, eentje kende Lance en mij natuurlijk ook nog. Lance had wel eens met haar gevlogen. Ik niet maar ze kende mij vanwege mijn ‘reputatie’. Verdorie en ik nog denken die heb ik in Nederland achtergelaten, kom ik hem in Khartoum tegen haha. Heel relaxte mensen dus dat komt verder helemaal goed. Ze vertelden ons dat we in de Nijl konden zwemmen. Nou dat hoef je tegen deze waterrat geen 2 keer te zeggen en hop, we lagen er al in. Er waren ook twee jongens in een speedboot. Ze vroegen of wij mee wilden in hun nieuwe boot. Nou, zullen we dat nou wel doen…? Natuurlijk doen we dat en 5 min later knallen we met 50km per uur over de blauwe nijl. Wat gaaf en relaxed! We voeren naar het ontmoetingspunt van de blauwe en witte Nijl en kwamen niemand tegen. Dat kan ook niet want niemand heeft hier een speedboot. Alleen de zoons van twee knetter rijke handelaren in Khartoum en die moesten wij natuurlijk tegen komen! Echt top.

Nu staan we lekker op de camping en terwijl ik dit oh zo zware verhaal aan jullie schrijf krijgen wij van de lokale bevolking lekker gegrild vlees met brood. Wij geven een watermeloen als ruil terug,wat is het leven toch makkelijk!

Nogmaals we zijn blij met alle reacties maar kunnen helaas moeilijk antwoorden dus blijf reageren en wij doen ons best jullie op de hoogte te houden. Groeten uit Khartoum!

Cairo-Aswan Suicidal road?!

Cairo-Aswan

We zijn in de middag vertrokken uit Cairo. Helemaal opgelucht dat we eindelijk ons visum hebben. Nu nog even de goede weg opzoeken en lekker die drukke stad uit. Er is wel een klein nadeel: we hebben niet zo’n goede kaart van Cairo en van Egypte. Dit hebben we dus geweten…

Eerst hebben we de weg naar de pyramides gevolgd, die zien er zelfs vanaf een redelijke afstand indrukwekkend uit. Helaas hadden we geen tijd om er echt langs te gaan. Ik ben er al geweest maar voor Lance zou het de eerste keer zijn.

Na een paar keer niet helemaal goed te hebben gereden kozen we voor de ‘Argicultural road’. Het bleek en soort suïcidale weg te zijn waar iedereen als een gek op rijd. Er komen bussen, vrachtwagens, wagens met ezels ervoor, fietsen, kuddes met geiten en schapen en nog veel meer op deze weg. Daarnaast zitten er veel dremples en kuilen in. Ook denk je dat je op jou kant de goede richting oprijdt maar dan komt er ineens een tegenligger aan (uitwijken Lance!) In 3 uur tijd zijn we 90km opgeschoten. We moeten nog 800km!!!!

In ons hotel in Beni Suef bekijken we nog eens via google earth of er niet een betere weg is. Er staat een weg op in de woestijn die bij ons niet op de kaart staat: die gaan we morgen proberen te vinden. Maar eerst slapen in Beni Suef.

Het was een ramp! De hele nacht een jengelende Arabier en een trein die voor ons gevoel dwars door de slaapkamer reed (we sliepen aan de stationskant.) De treinen vinden het hier blijkbaar net zoals de auto’s heel erg nodig om continu te tutteren ook al is het midden in de nacht… Om 5 uur zijn Lance en ik nog steeds wakker en we besluiten maar op te staan want het wordt een lange dag.

Eerst op zoek naar de ‘dessert road’. Dit duurt 1,5 uur voor een stukje van grofweg 20km. Maar de beloning was er: een super strakke asfaltweg waarop we makkelijk 100km p/u konden halen. Als een speer gingen we. Het laatste stuk van ca 150 km moesten we helaas weer op een soort b,c,d,e weg omdat die dessert road niet meer veilig zou zijn voor toeristen. Net voor zonsondergang komen we aan in Aswan. Hier hebben we een goed hotel voor weinig geld. Dat is het voordeel van deze periode: normaal is het hier hoogseizoen maar door de revolutie is er geen toerist te bekennen en zijn ze snel blij met ons. Dat is weer mooi meegenomen.

De volgende dag moeten we dingen voor de boottocht regelen en daarmee zijn we in de middag klaar. Dit betekent dat we zondag (nu) mooi vrij hebben. Dus al met al gaat het vanaf nu best goed. De druk is een beetje van de ketel en alleen morgen hebben we nog even een drukke dag als we echt de auto op de boot gaan zetten en ons uit Egypte moeten klaren. Ondertussen ben ik wel blij dat we het Moslim gebied gaan verlaten want na bijna twee weken die schreeuwende toeters om je heen (ze beginnen nu alweer…) ben je er ook wel klaar mee. En echt rust heb je sowieso niet want dit stadje is een keer zo klein als Hengelo schat ik en ze maken 10x zoveel herrie hier, wat een ongeduldig volk is het toch ook.

Ik kijk echt uit naar Sudan, heerlijk kamperen in onze tent en verder niemand om je heen. We zijn goed voorbereid: we hebben de auto afgetopt met diesel, in totaal hebben we 70 liter water bij ons en onze koelkast zit vol met eten en drinken.

Vanmorgen hebben Lance en ik nog lekker primitief gesport (beetje buikspieren en opdrukken) en dan mis ik Hengelo wel een beetje hoor (het lekkere sporten daar…) Maar nu liggen we lekker in de zon met zo’n 24 graden dus wat dat betreft mogen jullie jaloers zijn! We doen ons best om jullie op de hoogte te houden maar aangezien we meer gaan kamperen en we in verlaten gebieden komen zal de frequentie wat afnemen. Maar blijf vooral reageren want dat vinden we erg leuk! Oh ja John, de baart is eraf want ik hield het gekriebel niet meer uit en we hebben Sudan toch al gehaald! Groetjes!

E

Mission accomplished! We both have a visum for Sudan in our passport. It took us one one day to get it in Cairo. We had been waiting 4 months for the same visum in Holland with no success.

Next target : Aswan

Earlier today we phoned Mr Saleh, a representative from the Nile transportation company and he informed us that we had to be at his office on Saturday morning at 9:30 to do the paperwork for our car. That means that we have one and a half days to drive to Aswan 900km’s to the south.

So after picking up the passports we jumped in our car to head south as fast as possible to leave dirty chaotic Cairo behind.

And after three hours we were exactly 90 km’s further. Aparantly we were not the only ones trying to escape Cairo to the south…

Ok so maybe we did have a problem 90 km’s in three hours means that we need 30 hours to drive to Aswan and we only have 12 hours of light the next day. We would not even consider driving at night here. I’ve been to India and I thought that they drove badly there but this take’s the cake! Cars stopping on the highway in front of you. Cars driving towards you in your lane on the same highway. Donkey carts on the fast lane of the highway. 5 cars abreast on a two lane road. And the madness continues…

We drove as far as Beni Suef where we managed to find a hotel for the evening. Our first impression was not bad. Clean room on the 12th Floor with free wifi.

We looked online to see if there was another route and we found one! The road runs parralel to the one we were on today only 30km’s to the west in the desert. The map that we have in the car must be outdated even though it’s from 2007.

So off to bed for a very early wake up for a long day on the road.

Unfortunately we were next to a mosque and it was Friday evening. Normaly people are called for prayer and thats that, here thay were called for prayer and then the whole sermen was broadcast through the megaphones situated 25m from our room! Once the sermen was over we throught that we would be getting a good nights sleep. But seeing as we were next to the train station as well, once every hour we would be woken by the train using its horn multiple times as it went through the station.

At 5:30 we woke up and were both still tired as we had only gotten a few hours sleep with all the noise. We headed off to the other road hoping that it would be better otherwise we had a serious problem. Our prayers were answered! The road was perfect with hardly any traffic.

The km’s past quickly and we made it to Aswan with 4 minutes to spare before sunset.

On Saturday we were at Mr Salah’s office at 9:30 at we started doing some paperwork for our car. First to the Trafic court to get a small slip of paper to say that I do not have any driving offences ( I don’t know what to do to get one as I saw almost every driving offence on the road down)

Next back to his office to pay for the tickets. He then said that we had a day off on Sunday and that we had to be at the trafic police office on Monday morning to hand in our temp. Number plates. After that we would drive the car to the port and put it on the barge for the trip to Sudan.

As first class cabins(if you could call it that) were all sold out we have a second class seat booked on the boat. That means that we will be sleeping on the Floor. Oh well at least we’ll be on our way to Sudan.

You can’t believe how happy I am that we managed to get this far in 15 days. For me this would be the hardest part. Of course we still have many hurdles to cross on our way down but we will have time to do it and not be so rushed anymore. Also Maurice and I know what to expect from each other. We are getting on well, of course we have the usual dissagreements with regard to the best road etc. but this was to be expected. But we always agree on one thing: in the end we must drive south!

cairo part 2

Cairo

Shepheard hotel

Zo we zijn in ons hotel beland. Na een stuk of 10 road blocks te zijn gepasseerd en zeer uitvoerig te zijn gechecked voor de tunnel onder het Suez kanaal kwamen we aan in Cairo. Wat een stad! Iedereen rijdt als een gek on onderweg hebben we dan ook al een paar ongelukken gezien. Aangekomen bij ons superdeluxe hotel konden we parkeren onder de loop van een tank, redelijk veilig dus...

Ingechecked en een stukje door de stad gelopen om wat te eten. Het lijkt wel een oorlogsgebied hier: op elke hoek van de straat staan militairen met tanks of kleinere tanks en met road blocks. Ze zijn allemaal hartstikke aardig maar je voelt toch een beetje een grimmige sfeer. Echt bang ben ik niet maar het is wel zaak om zo snel mogelijk weg te zijn hier. Nu heb ik wel echt het gevoel dat wij de enige westerlingen zijn hier op vakantie. We zaten dan ook alleen met ons tweeen te eten in een super leuk restaurant aan de Nijl.

Nu snel het visum proberen te regelen voor Sudan. Oh ik hoor net dat de avondklok nog van kracht is hier en wij hebben tot 9 uur in de avond gezellig rond zitten lopen op zoek naar het consulaat van Sudan, ook nog met de soldaten gekletst en het was lekker rustig op straat, nu begrijpen we waarom haha....

Tot later.

De laatste hobbel naar Afrika

Welkom in Afrika!

We hebben het midden-oosten verlaten. Met een mengeling van gevoelens heb ik op de boot van Aqaba naar Nuweiba afscheid genomen van Syrie en Jordanie. Van Syrie kan ik zeggen dat ik het mooi vond dat er weinig toeristen waren en dat de mensen vriendelijk zijn en de Attracties zeker de moeite waard. Het loopt een beetje achter op de rest van de wereld maar dat kan ook niet anders met al die sancties. Het was toch ook redelijk Christelijk wat mij eigenlijk verbaasde.

Jordanie was na Syrie een verademing wat betreft ‘westelijkheid'. Ook erg vriendelijke mensen en een erg mooi (bergachtig) landschap. Zeker een land waar ik nog een keertje naar terug wil keren (moet ook wel want door alle complicaties heb ik nog steeds geen duik in de dode zee kunnen opnemen...) Dus tot ziens Jordanie!

We zijn weggegaan bij de haven van Aqaba. Dit ging iets anders dan de LP (lonely Planet) aangaf. Het blijkt dat je eerst in de stad een ticket moet kopen en dan door naar de haven. Hier check je je auto uit en daarna jezelf. Dit ging redelijk soepel. Daarna wordt je auto gescand en daarvoor krijg je ook een stempel (ging bij ons ook mis, konden we met de auto weer vd boot af om het alsnog te doen.)

De boot zou om 1300u vertrekken maar dat werd uiteindelijk 1700u. Dit hebben we al in meerdere reisverhalen gelezen dus eigenlijk kan je gewoon zeggen dat de vertrektijd 1700u is. De boot was gebouwd in Noorwegen en dat kan je overal ook nog wel zien: biertap met Noorse namen, Noorse kinderfoto's, Noorse aanwijzingen, nou ja eigenlijk alles Noors met her en der een Arabische sticker. Lekker gegeten aan boord en nog even een klein tukkie gedaan op een stoel.

Aangekomen in Nuweiba (ondertussen 2200u.) moesten we beginnen met de administratieve rompslomp. We hadden gehoord dat dit wel 5 uur kon duren, so here we go.....

Eerst geld wisselen bij de bank, daar direct een visum kopen voor Egypte. Met dat visum naar de immigratiedienst. Daar krijg je je paspoort wat je aan boord hebt afgegeven terug waar ze je gekochte visum in hebben geplakt met stempel. Dan ga je door naar traffic police waar je je auto met de carne inklaart en je bouwt een kleine file op. Daarmee ga je naar customs om de auto in te klaren. Daarna door naar de verzekering. Ondertussen wordt de auto gekeurd, daarna nummerborden ophalen en het Egyptisch rijbewijs. Ondertussen betaal je ook nog woestijntax. Bij de uitgang wordt alles nog een keer gechecked . En hoppa, wegwezen! We waren in 55min klaar haha. Waarschijnlijk omdat ze al een paar weken geen toerist meer hadden gezien en wij de enige gekken waren die nu naar Egypte gaan. We zijn nog een ander stel tegengekomen maar die durfden nog niet en besloten nog wat langer in Jordanie te blijven.

Na alle rompslomp hebben we om de hoek heerlijk geslapen bij een 4 sterren resort wat op 5 Jappaners na helemaal leeg was. Ik denk dat er normaal wel 1000 man in kunnen.

Vanmorgen gingen we weg uit Nuweiba en we reden het eerste stuk langs de kust. Allemaal leegstaande resorts, compleet verlaten. Het lijken wel spooksteden en al met al wordt het zo ook een surreëel verlaten spooklandschap. Het geeft een vreemd gevoel hier doorheen te rijden. We weten niet precies hoe gevaarlijk het hier nu is en een inschatting maken is ook moeilijk omdat je echt niemand tegenkomt behalve politieposten. We hebben de machete maar bij ons in de cabine gelegd voor het geval dat. Maar ik moet zeggen dat ik me verder erg goed voel en ondanks dat Egypte niet mijn land is ik er toch een goed gevoel bij heb dat we dit gedeelte relatief snel gaan wegtikken (nu ik het opschrijf denk ik al ohoh dat kan alleen maar misgaan...)

We rijden in de Sinai woestijn en zijn nu op weg naar een hotel in Cairo waar we dit hopelijk op de site kunnen zetten, wordt vervolgd!

E

After leaving Petra on Tuesday morning we headed for Aqaba and our first of two ferry crossings. The next one would be in Aswan and this would be a good warming up exercise as the one in Aswan is apparently pure hell.

So after arriving at the port at 10:30 we thought that we still had plenty of time to buy a ticket for the fast ferry, seeing as the lonely planet said that the fast ferry only leaves at 1pm, and that tickets could be purchased at the port. But once we arrived at the port, the official there said that tickets are only for sale at the office in Aqaba town. A pity we had not known this before as the town was 10 km away from the port and we just passed through. The next problem was getting an adress of the office. After calling them the best responce I got was next to the Hotel Zapir, and inbetween Shopping center Aman.

So off we went back to town to try and find the office with the given landmarks. It was now 11:00 and the boat was leaving in an hour! Luckily the first travel agency told us where the office was. Once we had the tickets we thought that we would have to drive back like crazy to get to the boat on time but the lady at the office told us that due to very few passengers the fast ferry was not sailing this week and only the slow ferry was going at 1pm. Oh well at least we could take it easy now even though the trip would take 4 hours instead of 1. So like good little children we made sure that we were at the harbour with all the paper work done by 12:15. This was not nessesary as the boat only arrived at 2 pm and we only sailed off at 5pm! Once on Board we handed in our passports and were told we would get them back in Egypt... After that we had some dinner and watched the land pass ny very slowly. And after 4 hours of sailing we arrived in Nuweiba at 10pm. Let the fun begin.

Step 1: Go to bank and buy a visum? Didn't know banks sold visum's

Step 2: Go to immigration with visa and hand it to someone! Did that and was told to wait 5 minutes. After 5 minutes the same person came back with our passports with visa's in them. Amazing I didn't give our names but he returned with our passports. We were now Legal but our car still had to be cleared.

Step 3: Go to Trafic police on othe side of compund and show them carnet.

Step 4: Make coppies of all doucuments at copier place.(I had my own photocopies but these were not accepted. I think the brother of one of the officials owned the copier place)

Step 5: Go to customks office with copied file and pay customs tax.

Step 6: Buy 3rd party Insurance.

Step 7: Pay 20 EP for slip of paper to be able to drive in Desert. I think that this went straight into someones pocket!

Step 8: Car has to be searched and recieve stamp as confirmation.

Step 9: Go to Office and buy temporary number plates for car.

Step 10: When leaving all documents must be checked and stamped once more

So that was about it and you may be thinking that this took us hours but we set a knew record and were out in 55 minutes. Not Bad if I say so myself!

As it was going onto 11pm we went straight to town to find a the hotel that the customs guy recomended. We found it very easily and got a great deal as we were practically the only ones staying there. I think that the tourists are still a bit wary of Egypt.

We left early and headed for Cairo passing one ghost resort after another,being stopped continuously at roadblocks, we started asking ourselves if we were the only tourists in Egypt!

We arrived in Cairo at 4 pm after having all the arms out of the windows and using good old sign languageJ and of course the hooter continuously.

Once in Cairo we saw lots of tanks and military all over the place and we started to wonder what the situation must have been like a few weeks ago... We feel safe but there is still an underlying tension in the air.

But we are here now and our only objective is to get a visum for Sudan and then leave as quickly as possible.

I must say that I'm excited to be in Africa at last. The last two weeks have been great but very chalenging, physically as well as mentally. I go to sleep at night and my mind turns with all the information it has to process during the day. I think that this week is still going to be very hectic with the visum for Sudan and then the pinacle of stress the dreaded border crossing by ferry to Sudan.

But soon I can look forward to a much more relaxed pace. And then I can start to say the words I have been wanting to say for a long time now. 'Manyana Manyana'

Dead sea Dead end? On Lance's Birthday

Dead sea, dead end?!!!!

Zo ik kan hier denk ik wel uren verhalen gaan vertellen maar probeer het toch maar kort te houden bij gebrek aan tijd en het internetten wordt steeds moeilijker.

We hebben dus Lance verjaardag een avond ervoor gevierd in Amman, dat was echt relaxed. Vol goede moet gingen we slapen en de volgende dag weer op voor een lekker dagje langs de dode zee en door naar Petra.

Amman uitrijden ging prima, het weer was niet top maar toch gingen we naar een mooi uitzichtpunt: daar zagen we dus geen fuck! (sorry voor het taalgebruik….) Hup door in ons welbekende tempo naar de dode zee. Daar aangekomen leek het deze schrijver wel leuk om een foto te maken van de auto op het strand en heb Lance dus overgehaald om het strand op te rijden, waar hij eigenlijk niet zoveel zin in had… Nou en dat hebben we geweten!

Via een hobbelig paadje kwamen we op het fijne zand aan, een paar honderd meter ging het goed totdat de auto ineens wegzakte. Oeps! Maar even uitstappen en kijken wat er aan de hand is. Onder het zand kwam ineens modder tevoorschijn. Een soort klei met allemaal scheuren erin zodat je banden lekker vol gaan zitten en je ondertussen wel goed wegzakt. Sta je daar dus met z’n tweeen in de woestijn 200m verwijderd van de dode zee. Eerst maar eens begonnen met graven, banden laten leeglopen, onze recovery-kit tevoorschijn toveren en stenen sjouwen. Stenen onder de banden gelegd en de auto leeg gehaald om gewicht te besparen. Maar je raad het al: het hielp niets!

Toen kwam het leger met een jeep met een kanon erop, op zich wel cool maar die kwamen ook vast te staan (heb je ook weinig aan zo’n kanon, toch?!) Dus die bellen hun plaatselijk brandweer op, een grote dikke vette truck met nog meer legermannetjes (ondertussen stuk of 12 hihi.) MAARRR, die kwamen ook vast te staan. Je kan je misschien wel voorstellen dat wij aan de ene kant niet meer konden van het lachen maar aan de andere kant vinden ze dat: A in die landen niet zo leuk en B genoeg reden om ons iig even niet meer te helpen. En wij staan dus nog steeds vast (ik was al wel een gat a la WP aan het graven om ons er eventueel zelf uit te lieren maar of dat had gewerkt…?) Nou toen hebben ze een shovel (schrijf je dat zo?!) laten komen om eerst dat leger maar eens te helpen. Dat lukte, nu wij nog!

Het probleem is dat we best ver waren (GOEDE AUTO, HELAAS….) dus die shovel durfde dat ook niet aan. Toen ging hij voor ons maar een weg aanleggen door iedere keer zand en stenen te scheppen en zo over de zachte ondergrond dichterbij te komen. (ja het werd later en later…)

Uiteindelijk via een 200m aan elkaar geschakelde kabels is het ons gelukt om ons eruit te trekken. Bijna kwam deze beste man ook nog vast te zitten maar met onzer aller hulp lukte het net. Toen dachten wij dus: nu komt de rekening. Want de legerofficier had ons gezegd dat we moesten betalen. Toen ik 50 dollar liet zien maakte hij duidelijk dat dat lang niet genoeg zou zijn. Dus nu alles klaar was en ik vroeg wat ie nou wilde hebben maakte hij duidelijk dat we hem moesten volgen.

We kwamen aan bij een soort puinbreker. Een bedrijf wat grote stenen klein maakte. Een werknemer kon Engels en maakte duidelijk dat we eerst even moesten gaan zitten en thee drinken. We kletsten wat en er kwam ook nog eens lekker eten op tafel. Echt super aardige mensen en ineens werd mij duidelijk dat dit toch eigenlijk ondanks alle narigheid wel een hele mooie ervaring was. We hebben over vanalles en nog wat gesproken en uiteindelijk zijn we weggegaan zonder te betalen maar met de belofte om een paar foto’s op te sturen. Oh ja ik heb mijn NL shirt en een springtouw weggeven omdat ze zo super vriendelijk waren.

Nu waren we dus echt achter op schema, het was al donker en we moesten naar Petra (we waren ook nog uitgenodigd om te blijven slapen maar dat vonden wij een beetje overdreven…) In de nacht reden wij vanaf de verkeerde kant naar ons pension. Dit hebben we geweten. Ik denk dat we langs de meest indrukwekkende gebergten en afgronden hebben gereden maar we kregen er niets van mee: het was pikdonker! Totaal kapot kwamen we aan bij een mooi pension en gingen eindelijk naar bed.

Vanmorgen op bezoek geweest in Petra. Wat is het ongelooflijk mooi en interessant. Je kan het zien aan de foto’s. Normaal neem je hier 2 dagen voor of minimaal 8 uur want de vally is ruim 4 km lang met gigantische hoogte verschillen. Maar wij met onze ‘turbo’ spirit renden letterlijk de heuvel op en kwamen er uiteindelijk na 4 uur weer uit. Nu zijn we echt moe!

Nog even tussendoor de koelwaterslang van de auto laten vervangen. Dit is helaas niet helaal goed gegaan waardoor we zelf nog ff iets moesten repareren maar als het goed is is de auto nu weer helemaal gezond! Nog even zelf wat gewassen en nu de foto’s uploaden en heerlijk naar bed. Morgen door naar Egypte en overmorgen Cairo vandaar horen jullie nieuwe en hopelijk voor ons wat minder spannende verhalen van ons ;0) Geniet van de foto’s!

E

20th Feb My birthday Present:

So we were in Amman last night and we decided to go out and have a few drinks which was a welcome break after our continued high speed trek through the middle east. We went to a cafe that Hero recommended to us. A great choice for an evening out. Smoked some shisha and the mochito’s were great.

Seeing as it is my birthday we decided to First go to the dead sea for a little dip and then head off to Petra to explore one of the wonders of the World.

Everything started off just fine with our First stop a lookout point on the kings highway. But we saw absolutely nothing due to the haze/rain and storm strength wind. I thought that Jordan enjoyed sunshine and good weather 365 days a year. I was wrong. We decided to head off to the dead sea as this was about 75km’s to the west and also lies 408m below sea level. Hopefully the weather would b ebetter there.

As we arrived the sun started shinning and the water looked inviting! At this point Maurice came up with the suggestion to drive the car to the waters edge where we could take some nice pics and keep an eye on the car. I was not to fond of the idea but after all we had a 4x4 and what could go wrong…

Heading down to the beach which was abot 450m away we started out nice and slow and Maurice was just pointing out how well it was going when we came to an abrupt halt about 200m from the water line. We were stuck . Not a problem we thought, let some air out of the tyres and remove some sand and we would be on our way again….NOT! this only resulted in us getting all 4 of the wheels bogged down to the axles. The reason for this was that we were driving on a layer of sand with under it about 20m of wet clay!

After staring at our landrover and deciding what our next plan of action would be we saw a jeep from the Jordanian army heading towards us. How they knew we were there I don’t have a clue. Our spirits lifted as we thought we were going to be out in a short while. Unfortunately as they were driving towards us they got stuck. Hmmmm. We managed to get them out of the sand but they could not help us and they called for backup. Backup arrived in the form of a huge fire engine from the civil guard. We could see a big winch on the front of the truck and thought “this is going to be a piece of cake fort hem”, untill they got stuck.

Ok maybe our problem was bigger than we thought.

Next we saw a huge front end loader driving towards us. Apparently someone had seen a sand quarry in the area and asked to use one of their loaders.

First the Loader helped the truck to get “unstuck” and then it was our turn. But that was not as easy as it seemed as the front end loader driver did not want to risk getting stuck either. So what do you do in a situation like this…. You guessed it, you make a road to us! Using rocks and sand he started laying on a road to reach us. Seeing as we were 250m away this could take a while. After 50m it was decided to try to pull us out with a very lonk cable(200m) this was accomplished by using our own winch cable ab=nd joining numerous others together. Once it was all in place, the cable was pulled tight and we were dragged free…Yes! It only took 4 hours!

Ok we were free now the word money started being called out quite often. It was decided that we would follow the Loader to the Quarry and have some tea and discuss the payment.

Once we were there things took a turn for the better. We were invited for dinner. After a very nice meal and some good laughs, we decided het time had come to leave and we asked what we had to pay. Expecting the worst we were told that they had decided to charge nothing as long as we sent them some foto’s. The generosity of some people continue to amaze me! Thanks Hamed and Rami.

My birthday was turning out to not be as relaxed as I had planned!! But we decided that we would drive to Petra and have a nice evening there. This was supposed to be an hours drive but the Gps sent us through mountain passes and we averaged 30km/h The scenery must have been wonderfull if we could have seen it. It was pitch dark outside. Yup once again driving at night! Sorry Mum. But I must say they drive normaly here and all the cars have working headlights.

We eventually arrived in Petra and checked into the First hotel we saw. We were exhausted!

What a birthday one that I’ll never forget!

21st feb Petra:

We woke up and went to Petra which is one of the wonders of the World. Truely amazing We of course saw it in record time and were in and out in 4 hours where other people take 8! But the photo’s are really good.

Lance jarig!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Er is er een jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is LANCE! Lance gefeliciteerd!

Na lang wachten is het dan eindelijk zover: Lance is 35 geworden! Daaropm zijn we gisteren lekker in Amman wat gaan drinken en eten in een (naar achteraf blijkt ) soort gay tent die Hero ons heeft aanbevolen. Super relaxed gezeten met uitzicht over de stad. Waterpijp erbij en een lekkere Mochito. Ik had daar natuurlijk helemaal geen zin in maar moest wel mee omdat het Lance z'n verjaardag was

?)

Nu is dan echt zijn verjaardag en gaan we langs de dode zee naar Petra: op naar nieuwe spannende verhalen!

E: Hi there everybody, this is Lance his birthday!!!!!!!!!!!!!! The big party was last night and we wend to a nice bar where they served good food and a nice shisha (how do yoy write such a thing...?!) Nevertheless, Lance is 35 years old now and till the 25tyh of April he is responsible for me because he is the oldest now. So that gives me a relaxed feeling ;0).

I whish him offcourse a nice birthday. The gift he got from me was the number plate with Judith on it (its a thing truck drivers do.) Well let him enjoy the birthday and hopefully it will create some new stories!!!!!!